Mijn afstudeerscriptie, identiteit en Avicii

Onlangs rondde ik de master Strategic Management af door mijn scriptie te verdedigen. Dit was echt de laatste master: na twee masters is het mooi geweest.

Mijn scriptie gaat over business model innovatie binnen familiebedrijven. Familiebedrijven hebben meerdere doelen, die soms conflicteren, zoals het behouden van de identiteit tegenover continuiteit van het bedrijf.

Om de identiteit van het bedrijf te behouden (“opa heeft het zo bedacht”) doen familiebedrijven minder aan business model innovatie. Maar uit mijn onderzoek blijkt dat dit beperkt wordt door continuiteit.

Als de omgeving zo sterk verandert dat het bedrijf dreigt op te houden bestaan, gaan familiebedrijven ineens flink aan de slag met business model innovatie. Ze geven dus hun ideniteit op om continuiteit te waarborgen. Dit effect is een stuk sterker dan bij niet-familie bedrijven.

Artiesten hebben ook last van identiteit en continuïteit. Aan de ene kant zijn ze bekend door een bepaalde sound die fans op elk album van ze verwachten. Aan de andere kant zijn artiesten creatievelingen en willen ze constant veranderen om de lol te blijven behouden.

Een van de artiesten die nooit gelimiteerd werd door zijn identiteit en sound was Avicii. Een week voor de deadline van mijn scriptie werd zijn nieuwe album postuum uitgebracht. En precies zoals we van Avicii gewend zijn, is geen enkel nummer hetzelfde genre:

He had no limits in his songwriting, we could go anywhere. He didn’t have specific rules about this is too indie, this is too pop, this is too this and that. We could go anywhere.